Додека во нашата земја се преземаат граѓански иницијативи за базично едуцирање на населението каде и како не смее да го фрла својот отпад, земјите од Европската унија постигнаа договор за забрана на пластика за еднократна употреба, како што се пластични чинии или сламки. Ситуацијата е алармантна ако се земе предвид дека во моментов има 5.25 трилиони парчиња пластичен отпад во океаните. Од нив, 269 000 тони пливаат на површината, предизвикувајќи ја смртта на 100 000 морски животни и 1 милион морски птици годишно.
Инсталацијата „Природна пластичност“ (Natural Plasticity) на Метју Лапента и Џејна Крудер го прикажува епилогот од користењето пластични производи за една употреба од страна на модерното потрошувачко општество. Исто така ги повикува посетителите да размислат за својот однос кон потрошувачката на пластика. Според авторите, ако сакаме да го промениме производството и начинот на кој се маркетира пластиката, најпрво треба да го промениме поединецот. Со цел да го променат ваквото индивидуално однесување во однос на потрошувачката на пластика, тие го „украсиле“ локалното опкружување со реплики од пластични шишиња, пластични чаши и сламки. На тој начин, преку уметност се обидуваат да го задржат вниманието на гледачот и да го натераат да ги преиспита своите навики. Природата на самиот проект дозволува лесно да се сели на различни локации во релативно краток период. Секој сегмент од инсталацијата се документира од артистите и од јавноста. Целта на „Природна пластичност“ е да отвори дијалог меѓу гледачот и неговите навики за употреба на пластика и да нè праша: Кога конечно ќе ѝ раскинеме на пластиката?
